هم‏جنس بودن مانع از عذاب ديدن و تأثير و تأثر نمى‏گردد. ما انسان‏ها نيز از خاک آفريده شده‏ايم، در عين حال اگر خشتى بر پيکرمان فرود آيد از آن آسيب خواهيم ديد.

علاوه اين که حقيقت آتش جهنم براى ما روشن نيست. آنچه مسلم است اين که اگر بخواهيم آن چيزى که در آن جا موجود است را به چيزى که در اين دنيا هست تشبيه کنيم، نزديک‏ترين امر آتش است اما آيا آن آتش هم از هيزم‏هاى چوبى و يا سوخت‏هاى دنيوى برافروخته شود؟ قرآن اين مسأله را نفى مى‏کند. در سوره بقره، آيه 23 مى‏فرمايد: فَاتَّقُوا اَلنَّارَ اَلَّتِي وَقُودُهَا اَلنَّاسُ وَ اَلْحِجارَةُ از آتش بترسيد که از درون خود انسان‏ها و سنگ‏ها شعله‏ور مى‏شود» و يا در سوره همزه، آيه 6 و 7 مى‏فرمايد: «آتش سوزان پروردگار که از درون دل‏ها سرچشمه مى‏گيرد و بر قلب‏ها سايه مى‏افکند».(برگرفته ازنرم افزار پرسمان)

اواخر سخنراني يک خانم جوان و زيبا که از اين توفيق يک عالم مسلمان بسيار دلخور بود به دوستانش گفت : من مي دانم چه طور حالش را بگيرم و ضايعش کنم !

محمدرضا زائري در سايت خود نوشت: قصد داشتم مطلب مفصلي درباره دست دادن با نامحرم و جوانب مختلف موضوع بنويسم و يادداشتهايي هم برداشته بودم و مخصوصا اين روزها که ذهنم بيشتر درگير حوزه سبک زندگي است، فکر مي کردم اين نکته ها شايد براي مطالعه جدي موضوع مفيد باشد، اما به هر حال به دلايلي منصرف شدم. فقط مي ماند آن دو نکته اي که قول داده بودم از امام موسي صدر نقل کنم که چون تا کنون انتشار نيافته خواندني تر است: ۱- دکتر حسين کنعان در کتابش به نام "الامام موسي الصدر قدر و دور" مي گويد: امام موسي صدر برايم تعريف کرد که وقتي من حدودا نوزده سال داشتم پدرم (آيت الله صدر مرجع بزرگ تقليد) نامه اي براي نخست وزير وقت نوشتند و قرار شد من نامه را ببرم و تحويل دهم؛ لذا صبح زود از قم راه افتادم و به تهران آمدم و به محل زندگي او که منزلگاه با شکوهي بود مراجعه کردم. مرا به سالن طبقه اول راهنمايي کردند. نشستم و به تماشاي در وديوار مشغول شدم. آن فضا و محيط متفاوت و شيک و با شکوه با تابلوهاي نقاشي و وسايل تزييني و پرده هاي زربفت و ... براي من که از يک خانه ساده طلبگي آمده بودم خيلي تازگي داشت و غرق تفکر در اين فاصله فرهنگي واجتماعي بودم. در همين حال متوجه دختر جواني شدم که در انتهاي سالن مشغول نواختن پيانو بود و من تا آن هنگام صداي اين دستگاه را نشنيده بودم . نشسته بودم و با تعجب به آن گوش مي کردم که آن دختر متوجه حضور من شد و برخاست و به طرف من آمد و ...دستش را به طرفم دراز کرد ! من دستم را روي سينه ام گذاشتم و سلام او را پاسخ دادم (جالب اينجاست که اين فرهنگ زيبا و راه حل ستودني که شايد منشا آن از هميشان باشد، الان در لبنان و بسياري جوامع کاملا رواج يافته است و اخيرا يکي از شبکه هاي تلويزيوني لبنان در برنامه هاي مربوط به تعاملات اجتماعی بین مردها و زن ها این موضوع را میان حاضران در استودیو به تجربه عملی گذاشته بود) دکتر کنعان می گوید در اینجا امام صدر خندید و به مزاح گفت: و هنوز دستم روی سینه ام مانده است ! ۲- دانشمند فاضل و نویسنده اندیشمند استاد سید عباس نورالدین برایم نقل کرد که روزی امام صدر در یک کلیسا (یا دانشگاه) سخنرانی بسیار موثر و جذابی ایراد کرد و همه را مجذوب نمود. اواخر سخنرانی یک خانم جوان و زیبا که از این توفیق یک عالم مسلمان بسیار دلخور بود به دوستانش گفت: من می دانم چه طور حالش را بگیرم و ضایعش کنم ! و بلا فاصله پس از پایان سخنرانی در حالیکه همه را متوجه خود کرده بود جلورفت و دستش را به طرف ایشان دراز کرد. ایشان طبق عادت دستشان را روی سینه گذاشتند. او هم که منتظر همین بود پرسید: می خواهید نجس نشوید؟ (و به همان موضوعی اشاره کرد که مشکل سو تفاهم خانم هاست و شبهه دون پایه بودن زنان در دیدگاه اسلام و نجس بودن غیر مسلمانان و ...) ایشان با زیرکی بلافاصله پاسخ دادند: بل لاحافظ علی طهارتک ! فرمودند بلکه بر عکس تو آنقدر با ارزش و پاک هستی که چنین تماس هایی حریم قدسی و زنانه تو را می آلاید ... این جواب حکیمانه و عارفانه و عمیق و هوشمندانه نه تنها توطئه او را خنثی کرد بلکه کار بر عکس شد و جمعیت مسیحی حاضر بیشتر به وجد آمده و به ایشان ارادت بیشتری پیدا کردند.

شنيدم شاعر شيرين زباني
سخن سنجي,اديبي,نکته داني
ز,راز خلقت زن شکوه ها کرد
که مکر و کيد او را بر ملا کرد
بگفت از د ست انان ناتوانم
چو گل افسرده و پژ مرده جانم
الهي در کمند زن نيفتي
اگر افتي به روز من نيفتي
ندانستم که اين بي مهري از چيست
که زن شايسته اين گفته ها نيست!
کجا مفهوم زن رنج و ملال است
که زن مجموعه عشق و کمال است
اگر راه زني هم نا صواب است
و يا کردار او زشت و خراب است
يقين دان ريشه ان فقر و درد است
و يا سرچشمه اش يفال مرد است
بسا مردي که از زن بدتر ايد
به زشتي و فساد ش برتر ايد
ولي با اين همه زشتي و پستي
بد ست اورده تاج و تخت و هستي
چو قصد افرينش کرد يزدان
همه در قالب زن شد نمايان
چنين گفتا حکيم نکته داني
نکو حرفي پر از دّر معاني
که مرد همچون عقاب و زن چو بال است
بدون بال پروازش محال است
زن و مردند راز جاوداني
که ميريزند طرح زندگاني
اگر حاکم و گر محکوم باشند
به خلقت لازم و ملزوم باشند
 

پرنده اي به رسالت مبعوث شد
خداوند گفت:« ديگرپيامبري نخواهم فرستاد،از آن گونه که شما انتظار داريد؛ اما جهان هرگز بي پيامبر نخواهد ماند.» و آن هنگام پرنده اي را به رسالت مبعوث کرد.پرنده آوازي خواند که در هر نغمه اش خدا بود.عدهاي به او گرويدند وايمان آوردند.وخدا گفت:« اگر بدانيد، با آواز پرندهاي مي توان رستگار شد.»خداوند رسولي از آسمان فرستاد.باران، نام او بود.همين که باران، باريدن گرفت، آنان که اشک را مي شناختند، رسالت او را دريافتند، پس بي درنگ توبه کردند و روحشان را زيربارش بي دريغ باران شستند.خدا گفت:« اگر بدانيدبا رسول باران هم مي توان به پاکي رسيد.»خداوند پيغامبر باد را فرستاد تا روزي بيم دهد وروزي بشارت.پس باد روزي توفان شد وروزي نسيم وآنان که پيام او را فهميدند، روزي در خوف وروزي در رجا زيستند.خدا گفت:« آن که خبر باد را مي فهمد، قلبش در بيم واميد مي لرزد وقلب مؤمن اين چنين است.»خدا گلي را ازخاک برانگيخت، تا معاد را معنا کند.وگل چنان از رستاخيز گفت که از آن پس هرمؤمني که گلي را ديد، رستاخيز را به بار آورد.خدا گفت :«اگر بفهميد، تنها با گلي قيامت خواهد شد.»خداوند يکي از هزار نامش را به دريا گفت.دريا بي درنگ قيام کرد وسپس چنان به سجده افتادکه هيچ از هزار موج آن باقي نماند.مردم تماشا ميکردند عده اي پيام دريا را دانستند پس قيام کردند وچنان به سجده افتادند، که هيچ از آنها باقي نماند.خدا گفت :«آن که به پيغمبر آب ها اقتدا کند به بهشت خواهد رفت.»وبه ياد دارم فرشته اي به من گفت :«جهان آکنده از فرستاده وپيغمبرومرسل است ،اما هميشه کافري هست تا باران را انکار کند وبا گل بجنگد، تا پرنده را دروغگو بخواند وباد را مجنون ودريا را ساحر.اما همين امروز ايمان بياورکه پيغمبرآب ورسول باران وفرستاده باد براي ايمان آوردن تو کافي است...»
 

دنيا آنقدر وسيع هست که براي همه مخلوقات جايي باشد پس به

مادر من فقط يک چشم داشت . من از اون متنفر بودم ... اون هميشه مايه خجالت من بود
اون براي امرار معاش خانواده براي معلم ها و بچه مدرسه اي ها غذا مي پخت
يک روز اومده بود دم در مدرسه که به من سلام کنه و منو با خود به خونه ببره
خيلي خجالت کشيدم . آخه اون چطور تونست اين کار رو بامن بکنه ؟
به روي خودم نياوردم ، فقط با تنفر بهش يه نگاه کردم وفورا از اونجا دور شدم
روز بعد يکي از همکلاسي ها منو مسخره کرد و گفت ايي يي يي .. مامان تو فقط يک چشم داره
فقط دلم ميخواست يک جوري خودم رو گم و گور کنم . کاش زمين دهن وا ميکرد و منو ..
کاش مادرم يه جوري گم و گور ميشد...
روز بعد بهش گفتم اگه واقعا ميخواي منو بخندوني و خوشحال کني چرا نميميري ؟
اون هيچ جوابي نداد....
حتي يک لحظه هم راجع به حرفي که زدم فکر نکردم ، چون خيلي عصباني بودم .
احساسات اون براي من هيچ اهميتي نداشت
دلم ميخواست از اون خونه برم و ديگه هيچ کاري با اون نداسته باشم
سخت درس خوندم و موفق شدم براي ادامه تحصيل به سنگاپور برم
اونجا ازدواج کردم ، واسه خودم خونه خريدم ، زن و بچه و زندگي...
از زندگي ، بچه ها و آسايشي که داشتم خوشحال بودم
تا اينکه يه روز مادرم اومد به ديدن من
اون سالها منو نديده بود و همينطور نوه ها شو
وقتي ايستاده بود دم در بچه ها به اون خنديدند و من سرش داد کشيدم که چرا خودش رو
دعوت کرده که بياد اينجا ، اونم بي خبر
سرش داد زدم “: چطور جرات کردي بياي به خونه من و بجه ها رو بترسوني؟!”
گم شو از اينجا! همين حالا
اون به آرامي جواب داد : “ اوه خيلي معذرت ميخوام مثل اينکه آدرس رو عوضي
اومدم “ و بعد فورا رفت واز نظر ناپديد شد .
يک روز يک دعوت نامه اومد در خونه من درسنگاپور براي شرکت درجشن تجديد ديدار
دانش آموزان مدرسه
ولي من به همسرم به دروغ گفتم که به يک سفر کاري ميرم .
بعد از مراسم ، رفتم به اون کلبه قديمي خودمون ؛ البته فقط از روي کنجکاوي .
همسايه ها گفتن که اون مرده
ولي من حتي يک قطره اشک هم نريختم
اونا يک نامه به من دادند که اون ازشون خواسته بود که بدن به من
اي عزيزترين پسر من ، من هميشه به فکر تو بوده ام ، منو ببخش که به خونت تو سنگاپور اومدم و بچه ها تو ترسوندم ،
خيلي خوشحال شدم وقتي شنيدم داري ميآي اينجا
ولي من ممکنه که نتونم از جام بلند شم که بيام تورو ببينم
وقتي داشتي بزرگ ميشدي از اينکه دائم باعث خجالت تو شدم خيلي متاسفم
آخه ميدوني ... وقتي تو خيلي کوچيک بودي تو يه تصادف يک چشمت رو از
دست دادي
به عنوان يک مادر نمييتونستم تحمل کنم و ببينم که تو داري بزرگ ميشي با يک چشم
بنابراين مال خودم رو دادم به تو
براي من اقتخار بود که پسرم ميتونست با اون چشم به جاي من دنياي جديد رو بطور کامل ببينه
با همه عشق و علاقه من به تو
مادرت.     قابل توجه اين فقط يک داستان است و واقعيت ندارد

 

ديگر نمانده هيچ

خدا ...

بچه بودم فکر مي‌کردم خدا هم مثل ماست
مثل من و تو،ما و همه او نيز موجودي دو پاست

در خيال کوچک خود فکر مي‌کردم خدا
پيرمردي مهربان است و به دستش يک عصاست

يک کت‌و شلوار مي‌پوشد به رنگ قهوه‌اي
حال و روز جيبهايش هم هميشه روبراست

مثل آقاجان به چشمش عينکي دارد بزرگ
با کلاه و ساعتي کهنه که زنجيرش طلاست

فکر ميکردم که پيپش را مرتب مي‌کشد
سرفه‌هاي او دليل رعد و برق ابرهاست

گاه گاهي نسخه مي‌پيچد،طبابت مي‌کند
مادرم ميگفت او هر دردمندي را دواست

فکر مي‌کردم شبها روي يک تخت بزرگ
مثل آدمها و من در خوابهاي خوش رهاست

چند سالي که گذشت از عمر ،من فهميده‌ام
تو حسابش از عالم و آدم جداست

مهربان‌تر از پدر،مادر،شما،آقا بزرگ
او شبيه هيچ فردي نيست ،نه!چون او خداست